Parijs-Roubaix wordt beschouwd als ‘la Reine des Classiques’ of de koningin der klassiekers. De wedstrijd heeft dan ook een bijzonder rijke geschiedenis en een erelijst waarop al de ‘groten der aarde’ prijken. De eerste edities van Parijs-Roubaix gingen over de routes nationales, bijna ‘rechtstreeks’ van de Franse hoofdstad naar Roubaix. Halfweg de jaren zestig beslisten de organisatoren de start te verplaatsen naar Chantilly, vervolgens naar Compiègne, zo’n vijftig kilometer dichter bij Roubaix, en gingen ze op voorspraak van Jean Stablinski vooral de smalle kasseiwegen van het Franse Noorden opzoeken. Het beruchte Bos van Wallers-Arenberg maakte zijn opwachting. “De dag waarop we de dramatiek uit Parijs-Roubaix moeten laten schieten zal de wielersport nooit meer zijn wat ze geweest is”, zo zei Tourbaas Jean-Marie Leblanc nog niet zo lang geleden. Parijs-Roubaix is inderdaad de meest heroïsche aller klassiekers. “Er is maar één manier om door die hel te komen”, zo vond Fausto Coppi. “Je moet zo vlug over de kasseien fietsen dat je ze niet voelt.” Bernard Hinault noemde deze tocht door de Hel ‘une connerie’, maar voegde die (in 1981) maar al te graag toe aan zijn palmares. De renners die het Franse Noorden tot hun koninkrijk maakten zijn onbetwistbaar Roger De Vlaeminck en Tom Boonen, die elk vier keer wonnen.