Elk jaar opnieuw, op de eerste zondag van april, komt de helft van het land op straat en zit de andere helft voor de buis. Het is een dag op zijn paasbest, voor de hoogmis van onze wielercultuur, de Ronde van Vlaanderen. Kronkelende weggetjes, daverende kasseistroken, steile kuitenbijters en glooiende vergezichten vormen het unieke decor voor deze topklassieker en zijn tegelijk ook het geliefkoosde terrein van duizenden wielertoeristen. Overheden ijveren er zelfs voor om de Ronde van Vlaanderen door de Unesco te laten erkennen als ‘Werelderfgoed’. De laatste decennia bouwden Het Nieuwsblad, Toerisme Vlaanderen en intussen ook Flanders Classics – de overkoepelende organisatie van de Vlaamse voorjaarsklassiekers – de Ronde van Vlaanderen uit tot een sterk merk. Rond de Ronde ontstonden allerlei toeristische,  culturele tot zelfs culinaire initiatieven. ‘Vlaanderens Mooiste’ is zowaar een hype geworden, een Vlaamse feestdag of soort ‘11de juli van de wielersport’.